Αρχική Επικοινωνώ Οι άνθρωποι δεν χωράνε ούτε σε κουτάκια ούτε σε τρυπάκια. Ή είναι...

Οι άνθρωποι δεν χωράνε ούτε σε κουτάκια ούτε σε τρυπάκια. Ή είναι στη ζωή σου ή όχι. Εκτός και αν θες ψίχουλα.

128
0
Ακολουθήστε τη Χόβολη στο Facebook

Θυμάμαι, αρκετά χρόνια πριν, τις ατελείωτες εικασίες που από μικρή έκανα με τις φίλες μου για την εξέλιξη των πραγμάτων, ιδίως σε ερωτικές σχέσεις. Ειλικρινά, ανάθεμα και αν είχαμε πέσει ποτέ μέσα. Κι όμως εμείς εκεί, στο τηλέφωνο, ακούραστες και προπαντός άυπνες, να συζητάμε εως τις δυο το πρωί για το αν μας κρυφοκοίταξε κατά την ώρα του διαλείμματος, ο ανυποψίαστος συμμαθητής μας.

Όχι πως σταματάει μεγαλώνοντας αυτή η συνήθεια ‘μαντικής’ θα την ονόμαζα, κάθε άλλο. Σίγουρα όμως μειώνεται η συχνότητά της. Ευτυχώς, να προσθέσω, επειδή δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Οι σχέσεις λοιπόν, είναι κάτι άγνωστο κάτι απρόβλεπτο. Όσο και να προσπαθείς να βάλεις οποιοδήποτε ίχνος τάξης τη σκέψη σου απέναντι στους ανθρώπους δεν νομίζω να καταφέρεις απολύτως τίποτα.

Φυσικά και μπορείς να βάλεις σε τάξη τα επαγγελματικά σου, τις φιλοδοξίες για τον εαυτό σου και τους στόχους σου αλλά όχι δεν μπορείς να προγραμματίσεις στο κεφάλι σου τίποτα και  για κανέναν άνθρωπο. Όμως γιατί σας πονάει αυτό δεν καταλαβαίνω; Και ακόμη περισσότερο σας πονάει τόσο στις ερωτικές όσο και στις φιλικές σχέσεις, όταν ας πούμε ο φίλος σας δεν βλέπει τα πράγματα όπως τα βλέπεις και εσεις (;) Και μαλώνετε επειδή στο ίδιο δάσος δεν κοιτάτε το ίδιο δέντρο; Γιατί είναι τόσο αναγκαίο να κοιτάξετε αυτό το ίδιο δεντράκι; Μόνο που το λέω, βαριέμαι. Το θέμα δεν είναι το ίδιο δέντρο, εκεί είναι που κάνετε το λάθος. Το θέμα είναι να κοιτάτε κάτι διαφορετικό αλλά να έχετε τα ίδια κριτήρια, τις ίδιες ιδέες, την ίδια αξιολόγηση. Δεν μιλάμε για μαύρο-άσπρο αλλά για διαφορετικές αποχρώσεις του γκρι.

Τα πράγματα στη ζωή σας, πείτε μου είναι μονοσήμαντα; Αφήστε τον φίλο σας, να εκφραστεί διαφορετικά αλλά με τις ίδιες βάσεις. Δεν γίνεται να μιλάτε άλλη γλώσσα αλλά δεν γίνετε και να τον ευνουχίζετε. Έχω αρχίσει να φοβάμαι πως όταν γνωρίζω έναν άνθρωπο πρέπει- επιβάλλεται και όλα αυτά τα σιχαμένα ρήματα- να μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες για να συνυπάρξουμε. Νιώθω την ακτινογραφία να με διαπερνά. Πότε σταματήσαμε να δεχόμαστε την διαφορετικότητα; Ή μήπως να μου πείς, πότε την αποδεχτήκαμε; Μην αναρωτιέστε πως χωρίζουν οι δρόμοι σας με τους ανθρώπους. Βαριούνται, φίλοι μου. Όλο αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον της μίας αλήθειας, της μίας όψης των πραγμάτων.

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να απο-δεχτείτε πως μπορεί να υπάρχουν δυο γνώμες εξίσου αληθινές και υπαρκτές με τα ίδια δυνατά επιχειρήματα.;

Σίγουρα όμως δεν θα κάνω την χάρη σε όλους αυτούς τους εγωιστές, τους δειλούς, τους δήθεν δυναμικούς που θέλουν να επιβάλλουν την δική τους αποδεδειγμένα λανθασμένη γνώμη ενώ εσύ απεγνωσμένα παλεύεις να δείξεις πως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από αυτό που πιστεύουν. Μεταξύ μας, από ένα σημείο και μετά το βλέπουν και  αυτοί αλλά είναι τόσο εγωπαθείς που δεν ρίχνουν τα μούτρα τους να πουνε ‘συγγνώμη, ειλικρινά έχεις δίκιο αλλά τώρα το κατάλαβα.’ Να νιώσεις και εσύ πως ούτε έχασες τον χρόνο σου ούτε μιλάς στον τοίχο.

Αλήθεια είναι τόσο δύσκολο; Να αποδεχτείς την διαφορετικότητα και να ζητήσεις ένα από καρδιάς συγγνώμη, μπροστά σε κάποια ανθρώπινη παρανόηση; Απερίφραστα ΟΧΙ.

Τότε;   Τότε γιατί αντ’αυτού οι άνθρωποι λένε ένα σωρό βλακείες για να ξεμπερδέψουν και να φύγουν από την ζωή σου; Δεν μπορούν να δουνε το λάθος τους; Δεν μπορούνε να πούνε συγγνώμη;
Βέβαια προτιμούν να σου πουνε ‘Εις το επανειδειν’ και να συμπληρώσουν: ‘Ισως στο μέλλον, να βλέπουμε με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα και να ξαναείμαστε μαζί.’Μετάφραση :αερολογίες. Καταρχήν ποιός σου είπε πως θέλω να βλέπουμε το ίδιο τα πράγματα; Και δεύτερον, φτάνει με όλους τους drama queen και τις μελιστάλακτες δηλώσεις αποχωρισμού, νομίζοντας  πως κάνουν την ηρωική έξοδο του ’21.

Άμορφες μάζες που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγαπάω, μοιράζομαι αλλά μόνο δουναι και λαβειν. Αν αυτή είναι η ζωή σας τότε γνέφω αδιάφορα μπροστά στην απεραντοσύνη της ανοησίας.

«Η τακτική μου είναι
να σε κοιτάζω,
να μαθαίνω πως είσαι,
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
η τακτική μου είναι,
να σου μιλώ
και να σ’ ακούω
να χτίζω με τις λέξεις γέφυρες απόρθητες
η τακτική μου είναι
να παραμείνω στη μνήμη σου
δεν ξέρω με τι τρόπο ούτε με ποια
αφορμή,
να παραμείνω πάντως μαζί σου
η τακτική μου είναι
να είμαι ειλικρινής
και να πιστεύω το ίδιο για σένα
και να μην πουλάμε παραμύθια ο ένας στον άλλο ούτως ώστε ανάμεσά μας να μην υπάρχει τείχος ή άβυσσος
η στρατηγική μου, ωστόσο, είναι πιο σοβαρή και πιο απλή
η στρατηγική μου είναι, μια απ’ αυτές τις μέρες δεν ξέρω με τι τρόπο, ούτε με ποια αφορμή επιτέλους, να μ’ έχεις ανάγκη.»
Mario Benedetti 
«Η αγάπη είναι η απάντηση.
Ποια ήταν η ερώτηση;»
Όλγα Παραπραστανίτη